مقایسه / دسته‌بندی‌ها
درگاه پرداخت یا ارکستریشن پرداخت
این دو واژه به جای هم به کار می‌روند اما یک معنا ندارند. درگاه پرداخت، پرداخت را می‌گیرد: روش‌ها را نشان می‌دهد، authorize می‌کند، capture می‌کند و تسویه می‌کند. پلتفرم ارکستریشن بالای درگاه‌ها می‌نشیند و تصمیم می‌گیرد هر تراکنش از کدام یک بگذرد. اینکه به دومی نیاز دارید یا نه، تقریباً کاملاً به این بستگی دارد که الان چند ارائه‌دهنده دارید — و چرا.
دسته در برابر دسته
هر لایه واقعاً برای چیست
وقتی gateway تنها چیزی است که لازم دارید
اگر یک ارائه‌دهنده دارید یا در حال انتخاب اولین ارائه‌دهنده‌اید، لایهٔ اورکستریشن چیزی برای اورکستره کردن ندارد. مزایایی که می‌فروشد — مسیریابی بین acquirerها، ارجاع پرداخت ردشده به ارائه‌دهندهٔ دوم، آربیتراژ نرخ‌ها بر اساس کریدور — همه فرض می‌گیرند که از قبل با چند ارائه‌دهنده کار می‌کنید. افزودن یک لایه بالای یک gateway فقط یک کارمزد و یک گام اضافه برایتان می‌خرد. آنچه در این مرحله واقعاً اعداد را تغییر می‌دهد، پوشش روش‌های پرداخت، checkout با نرخ تبدیل بالا و تطبیق (reconciliation) تمیز است.
- 01یک ارائه‌دهنده دارید یا در حال انتخاب اولین ارائه‌دهنده‌اید
- 02مشکل نرخ تبدیل شما پوشش روش‌های پرداخت است، نه مسیریابی
- 03ترجیح می‌دهید با چند acquirer رابطهٔ جداگانه نداشته باشید
- 04یک مدل تطبیق واحد برایتان مهم‌تر از یک درصد نرخ تأیید است
وقتی اورکستریشن کارمزدش را درمی‌آورد
وقتی حجم آن‌قدر بالاست که کسری از یک درصد پول واقعی است و از قبل با چند acquirer قرارداد دارید، چون هیچ‌کدام به‌تنهایی بازارها، پروفایل ریسک یا نرخ‌های شما را پوشش نمی‌دهد. در چنین مقیاسی، مسیریابی بر اساس issuer و کریدور، ارجاع soft decline به acquirer دوم و یکسان‌سازی گزارش‌دهی بین ارائه‌دهندگان از ایده‌های خوب به یک ردیف در صورت سود و زیان تبدیل می‌شوند. پیش‌نیاز در همهٔ موارد یکی است: چند ارائه‌دهنده که دلیلی برای نگه‌داشتنشان دارید.
- 01از قبل برای پوشش، افزونگی یا نرخ بهتر با چند acquirer کار می‌کنید
- 02حجم تراکنش‌ها باعث می‌شود یک درصد نرخ تأیید بیشتر از کارمزد این لایه ارزش داشته باشد
- 03به یک مدل گزارش‌دهی واحد بین ارائه‌دهندگانی نیاز دارید که آمارشان با هم نمی‌خواند
- 04failover بین ارائه‌دهندگان یک الزام کسب‌وکار است، نه یک امتیاز جانبی
جایگاه Protocore
Protocore Gateway همان لایهٔ اول است — پرداخت را دریافت می‌کند و وجه را تسویه می‌کند — و بخش‌هایی از لایهٔ دوم که برای کسب‌وکار تک‌ارائه‌دهنده اهمیت دارند، درون آن گنجانده شده، نه اینکه بالای آن فروخته شوند: سیاست مسیریابی قابل‌خواندن، تلاش مجدد روی مسیر جایگزین پیش از آنکه مشتری خطا ببیند، و دلایل ردشدن تراکنش به زبانی که اپراتور بتواند روی آن اقدام کند. اگر به نقطه‌ای برسید که واقعاً باید بین acquirerهای خودتان مسیریابی کنید، پلتفرم whitelabel مال شما را کنار مال ما وصل می‌کند. جمع‌بندی صادقانه این است که بیشتر کسب‌وکارهایی که این پرسش را مطرح می‌کنند، به gateway بهتری نیاز دارند، نه لایه‌ای بالای gateway فعلی‌شان.
- 01gateway ای که تسویه می‌کند، با سیاست مسیریابی و تلاش مجدد داخلی
- 02کارت، کیف پول، انتقال بانکی و USDC در یک صفحه و با یک مرجع
- 03acquirerهای خودتان کنار acquirerهای ما روی پلتفرم whitelabel وصل می‌شوند
- 04بدون کارمزد لایه برای اورکستره کردن یک ارائه‌دهنده
مشکل شما در کدام لایه است؟
بگویید با چند ارائه‌دهنده کار می‌کنید و پرداخت‌ها کجا شکست می‌خورند. ما می‌گوییم راه‌حل مسیریابی است یا خود gateway.